Λειτουργικά κηρύγματα

Κυριακή 28 Ἰουλίου

Ποιός εἶναι ὁ Ἰησοῦς καί τό ἔργο του;
Στήν εὐαγγελική περικοπή (Μθ 9,1-8) πού ἀκούσαμε σήμερα ὁ Κύριός μας πα­ρουσιάζει ποιός εἶναι καί ποιό εἶναι τό ἔργο του, ἡ ἀποστολή του στόν κόσμο.
Στό πρῶτο ἐρώτημα ἡ ἀπάντηση εἶναι ὅτι ὁ Ἰη­σοῦς Χριστός εἶναι ἄνθρωπος, ὅ­πως ἐμεῖς, ὅπως ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ἀλλά ἀναμάρ­τητος, ὅπως τό κηρύττει ἡ ἁγία Γραφή. Δέν εἶναι ὅμως μόνο ἄνθρωπος, εἶναι καί Θεός, Θε­άν­θρωπος. Εἶναι, ὅπως λέει ἡ Ἐκκλησία μας σέ ἕνα τροπάριο, «ἄν­­­θρω­πος τὸ φαινό­μενον, Θεὸς τὸ κρυ­πτό­μενον».
Ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ἄνθρωπος τό βλέ­πουν, τό γνωρίζουν οἱ ἄνθρωποι. Ὅτι εἶ­ναι Θεός πῶς φαίνεται, πῶς ἀποδει­κνύεται; Στή σημερινή περικοπή βρίσκουμε ἀπο­δεί­ξεις, διαπιστευτήρια.
Πρῶτα-πρῶτα ἀπόδειξη τῆς θεό­τη­τας τοῦ Ἰησοῦ εἶναι ὅτι εἶναι καρδιο­γνώ­στης. Τήν ὥρα πού κάνει τή θεραπεία, οἱ γραμ­μα­τεῖς μέσα στήν καρδιά τους σκέ­πτονται κά­τι. Καί αὐτό τό γνωρίζει ὁ Κύ­ριος καί τό ἀποκαλύπτει· «Ἵνα τί ὑμεῖς ἐνθυμεῖσθε πο­νηρὰ ἐν ταῖς καρδίαις ὑ­μῶν;». Καρδιο­γνώ­στης εἶναι μόνον ὁ Θε­ός, αὐτός «ἐ­τά­ζει νεφροὺς καὶ καρδίας» ὅπως τό λέγει ὁ προ­φή­της Ἠσαΐας καί τό ἐπαναλαμβάνει καί ἡ Ἀ­ποκάλυψη. Καί μό­­νο μέ τό στοι­χεῖο αὐτό θά μποροῦσαν νά καταλάβουν ποιός εἶναι αὐτός ὁ ἄν­θρωπος πού εἶναι ἀνάμεσά τους, ὅτι εἶναι ὄντως ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου, θε­άν­θρωπος.
Ἄλλη ἀπόδειξη εἶναι ἡ θεραπεία. Φέρνουν στόν Ἰησοῦ ἕναν ἄνθρωπο πα­ρά­λυτο. Καί ὅπως λέγει ὁ Μᾶρκος «ἀ­πε­στέ­γασαν τὴν στέγην» (2,4) καί τόν κα­τέβα­­σαν μέ σχοινιά, ὅ­πως κατε­βά­ζου­με τό φέ­ρετρο στό μνῆμα, μπρο­στά στόν Ἰη­σοῦ στό δω­μάτιο πού κή­ρυττε. Καί ὅταν εἶδε ὁ Ἰησοῦς τήν πίστη αὐτῶν, τοῦ πα­ρα­λυ­τι­κοῦ καί τῶν ἀν­θρώ­πων πού τόν ἔ­φεραν, εἶπε στόν πα­ραλυτικό: «θάρσει, τέ­κνον· ἀ­­φέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου». Κύριε, δέν ἦλθε ὁ ἄνθρω­πος νά ἐξο­μο­λο­γηθεῖ καί νά ζητήσει ἄφεση τῶν ἁμαρ­τι­ῶν, ἦλ­θε γιά νά ζητήσει τή θε­ραπεία του. Ὁ Κύ­ριος ὅμως ὡς ἰατρός ψυ­χῶν καί σω­μά­των, πού τό βλέμμα του εἶναι ἀνώτερο ἀπό τίς ἀκτίνες ρέντγκεν, μπαί­νει μέσα στήν ὕ­παρξη τοῦ ἀνθρώπου, τήν ἐξε­τάζει καί δια­κρίνει τήν αἰτία τῆς πα­ρα­λυ­σίας πού εἶναι ἡ ἁμαρ­τί­α. Γι᾽ αὐτό λέγει «τέ­κνον· ἀ­φέ­ων­ταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου», κό­βει τή ρί­ζα τοῦ κα­κοῦ.
Οἱ φαρισαῖοι ὅμως καί οἱ γραμματεῖς ταράσσονται. Μό­νον ὁ Θεός ἔχει δικαί­ω­μα νά συγχωρήσει ἁ­μαρτίες, ἔτσι γράφει ἡ ἁ­γία Γραφή. Συνεπῶς ἕνα ἀπό τά δύο συμ­βαίνει: ἤ ὁ Χρι­στός εἶναι Θεός καί ἔχει δικαίωμα νά συγχωρήσει ἁμαρτίες ἤ, ἄν δέν εἶναι Θεός καί συγχωρεῖ ἁ­μαρτίες, εἶ­ναι βλάσφημος. Ὁ Ἰησοῦς ἀπαντᾶ στόν λογι­σμό τῶν φα­ρι­σαίων· «τί γάρ ἐστιν εὐ­κο­πώ­τερον, εἰπεῖν, ἀφέ­ων­ταί σου αἱ ἁ­μαρ­τίαι, ἢ εἰπεῖν, ἔγειρε καὶ περιπάτει;». Καί τά δύο εἶναι ἀδύνατα ἀνθρωπίνως, ἀλλά ὁ Ἰησοῦς λέγει στόν πα­ραλυτικό· «ἐγερθεὶς ἆρόν σου τὴν κλίνην καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου». Καί ἀμέσως ὁ πα­ραλυτικός ἔγινε καλά.
Οἱ ἄνθρωποι πού βλέπουν ὅτι μέ ἕνα του λόγο ὁ Ἰησοῦς θεραπεύει τόν παραλυ­τικό, βεβαιώνονται ὅτι καί οἱ ἁ­μαρ­τίες του συγχωρήθηκαν. Ἄρα ἔχει δι­καί­ωμα ὁ Ἰησοῦς νά συγχωρεῖ ἁμαρτίες καί ἑπομένως δέν εἶναι βλάσφημος, εἶναι Θεός. Ἡ συγχώρεση τῶν ἁμαρ­τιῶν, τό ὅτι εἶναι καρδιογνώστης καί ἡ θεραπεί­α τοῦ παραλυτικοῦ φανε­ρώνουν πράγματι ποιός εἶ­ναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Εἶναι Θεός ἀληθινός ἐκ Θεοῦ ἀ­λη­θινοῦ, ὁμο­ο­ούσιος μέ τόν Θεό Πατέρα.
Ποιό εἶναι ὅμως τό ἔργο του καί ἡ ἀποστολή του στόν κόσμο; Ὅπως τό λέει ὁ ἴδιος, τό τονίζουν οἱ ἀπό­στο­λοι καί τό διδάσκει ἡ Ἐκκλησία μας, ἀποστολή του εἶ­ναι νά κα­τα­λύσει τά ἔργα τοῦ διαβόλου, νά σώσει τό ἀπο­λω­- λός, τόν ἄν­θρω­πο. Ἐμένα τόν ἁ­μαρ­τωλό, ἐσένα τόν συναμαρτωλό ἀλλά καί ὅλο τόν κόσμο νά μᾶς σώσει ἀπό τήν ἁμαρτία.
Τό μεγαλύτερο κακό στήν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος εἶναι ἡ ἁμαρτία. Χειρότερο ἀπό τή φτώχια καί τήν πείνα, μεγαλύτερο ἀπό τήν ἀρρώστια, τρομερότερο ἀπό τόν πόλεμο, ἀπό τόν σεισμό καί ἀπό τήν πυρκαγιά, πιό μεγάλο καί ἀπό τόν θάνατο. Διότι ἡ ἁμαρτία εἶναι αἰώνια καί ὅλα τά ἄλλα κακά ἔχουν πολλές φορές τή ρίζα καί τήν προ­έλευσή τους στήν ἁμαρτία. Καί ἀπό τήν ἁμαρτία δέν μπορεῖ κανένας νά σώσει τόν ἄνθρωπο, οὔτε ἡ ἐπιστήμη καί ἡ τέχνη οὔτε οἱ φιλοσοφίες καί οἱ θρησκεῖες. Ὅλες οἱ προσπάθειες πού ἔγιναν ἀπέτυχαν. Μόνον ὁ Ἰησοῦς Χριστός μπορεῖ νά μᾶς σώσει ἀπό τήν ἁμαρτία.
Καί ὁ τρόπος πού μᾶς σώζει; Πολύ καταπληκτικός. Δέν μᾶς σώζει μέ τή θεϊκή του παντοδυναμία, δηλαδή δέν βγάζει διαταγή νά σωθοῦμε ἀπό τήν ἁμαρτία, γιατί τότε θά παύαμε νά εἴμαστε ἐλεύθεροι ἄνθρωποι καί θά ἤμασταν ἀθῶα περιστέρια καί προ­βα­τάκια. Μᾶς σώζει μέ τή θυσία του, μέ τό αἷμα του. Ναί, «τὸ αἷμα Ἰησοῦ Χριστοῦ... καθαρίζει ἡμᾶς ἀπὸ πάσης ἁμαρτίας» (Α´ Ἰω 1,7).
Τό μήνυμα τῆς περικοπῆς εἶναι τόσο ἐπίκαιρο, τόσο δυνατό γιά μένα καί γιά σᾶς, γιά ὅλους μας. Ἀπό τό μεγαλύτερο κακό πού λέγεται ἁμαρτία μόνον ἡ Ἐκκλησία, πού δια­χειρίζεται τήν αἰώνια ζωή, πού μᾶς προσφέρει τό σῶμα καί τό αἷμα τοῦ Χριστοῦ μπορεῖ νά μᾶς σώσει. Τό φάρμακο τῆς σωτηρίας ἕνα: τά δάκρυα τοῦ ἁμαρτωλοῦ καί τοῦ Χριστοῦ τό αἷμα.

Στ. Ν. Σάκκος
Κυριακή 30-7-1989, Μόναχο