Τί νά περιμένουμε;


Θλιβερή ἐντύπωση δημιούργησε στό πανελλήνιο ἡ δήλωση τοῦ πρωθυπουργοῦ στό διεθνές διαδικτυακό συ­ν­έδριο γιά τά ἀνθρώπινα δικαι­ώ­ματα, ὅτι στό ἐπιτελεῖο του περιλαμβάνονται καί μέλη τῆς κοινότητας τῶν ὁμοφυλοφίλων.
Ἴσως δέν προκαλεῖ ἔκπληξη γιά ὅσους παρακολουθοῦν τά τεκταινόμενα καί ἔχουν μνήμη. Ὁ κ. Μητσοτάκης τό 2015 προσωπικά τάχθηκε ὑπέρ τοῦ νόμου γιά τό σύμφωνο συμβίωσης ὁ­μο­φυλοφίλων.
Ἀναμφισβήτητα παρατηρώντας ὅ­λες τίς σχετικές ἐξελίξεις διαπιστώνει κανείς ὅτι τό λόμπι τῶν ὁμοφυλο­φί­λων παγκοσμίως ἔχει ἐξελιχθεῖ σέ μία ἀποτελεσματική δύναμη πίεσης. Φαίνεται ἡ ἀποδοχή τους νά ἀποτελεῖ προϋπόθεση γιά τήν ἀναρρίχηση στήν ἐξουσία ὄχι μόνο ἀτόμων ἀλλά καί κυβερνήσεων. Πιθανόν κάποιοι ἐλαφρᾷ τῇ καρδίᾳ -ἄν δέν ἔχουν προσωπικά ὑποκύψει στή συγκεκριμένη ἁμαρτία- βλέποντας ὡς πολιτικό παιχνίδι τήν ὑπόθεση διατυμπανίζουν -κάποτε καί ἐμπράκτως- τή συμπαράστασή τους πρός τούς ΛΟΑΤΚΙ.
Ὁ σοδομιτισμός ὡστόσο εἶναι ἀπό τά βδελυρά ἁμαρτήματα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἱστορία ἔχει καταγράψει τά ἀποτελέσματα πού εἶχε ἡ υἱοθέτηση αὐτῆς τῆς ἁμαρτίας ὡς φυσιολογικοῦ τρόπου ζωῆς (βλ. Σόδομα καί Γόμορρα καί ὄχι μόνο). Τί νά περιμένουμε στήν ταλαίπωρη Ἑλλάδα μας, ὅταν ἐγκολ­πωνόμαστε καί μάλιστα μέ καύχημα μία τέτοια τακτική; «Ἐὰν μὴ μετα­νο­ῆτε, πάντες ὡσαύτως ἀπολεῖσθε» (Λκ 13,3), λέ­γει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ... Αὐτός ὁ λό­γος χρειάζεται νά ἀκουστεῖ ἀπό τούς ἄμ­βωνες τῶν ἐκκλησιῶν, ἀπό τά ἔν­τυ­πα, ἀπό τά ἱστολόγια, ἀπό κάθε «βῆ­μα» πού προσφέρεται σήμερα στήν Ὀρ­­θόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Γιά νά ἀρ­θρωθεῖ αὐτός ὁ λόγος βέ­βαι­α στούς ἀποκαλυπτικούς καιρούς μας θέ­λει καί ἀρετή καί τόλ­μη! Δόξα τῷ Θεῷ ὅμως ὑπάρχουν ἐνά­ρε­τοι καί «τολ­­­μη­ροί» κήρυκες τῆς εὐαγγε­λικῆς ἀ­λήθειας καί στίς μέρες μας! Ἄς τούς ἀ­κού­σουμε, ὥστε νά γί­νει ἡ μετάνοια κα­θη­μερινό μας βίωμα καί ὡς ἀτόμων καί ὡς λαοῦ.

Θεοῦ ἐπέμβαση!


Παρά τήν ἑκατόμβη τῶν θυμάτων στή Βηρυτό ἀπό τή φονική ἔκρηξη στίς 4/8, πολλοί μίλησαν γιά θαῦμα καί ὄχι μόνο ἕνα. Ἀπό θαῦμα ἔμεινε ἄ­θικτη ἁγία Τράπεζα μέ ἀναμμένο τό καντήλι σέ ὀρθόδοξο ναό, ἀπό θαῦμα δέν κατα­στράφηκε ὁλόκληρη ἡ πρωτεύουσα, ἀπό θαῦμα σώθηκαν ἄν­θρω­ποι παρά τό ὅτι βρέθηκαν σέ κοντινή ἀπόσταση. Καί ὄντως τή θεία ἐπέμ­βα­ση τήν ἐ­πι­βεβαίωσαν καί οἱ ἐπιστήμο­νες πού διέγνωσαν ὅτι ἡ μεγαλύτερη δύναμη τῆς ἔκρηξης ἐκτονώθηκε στή θάλασσα. Ὅ­που ἡ ἀνθρώπινη ἀμέ­λεια ἤ ἡ κακεντρέχεια καί ἡ ἀλαζονική πα­ράνοια σκορ­­πίζει τόν θάνατο, ἡ ἀνεξήγητη ἀ­γάπη τοῦ Θεοῦ ἐπεμβαίνει γιά νά περιορίσει τίς συνέπειες, νά ἐμπο­δίσει τήν ὁλοκληρωτική κατα­στροφή. «Δόξα τῇ μακροθυμίᾳ σου, Κύριε!».

Ἡ ἀντίδραση τῆς στιγμῆς


Στήν τραγωδία τῆς Βηρυτοῦ ἡ ἀ­πό­φαση μιᾶς στιγμῆς ἀνέδειξε ἡρω­ί­δα τήν 26χρονη λιβανέζα νοσοκόμα τοῦ ἑλληνορθόδοξου νοσοκομείου τῆς Βηρυτοῦ (Al Roum). Καθώς τό νο­σο­κο­μεῖο γκρεμιζόταν ἀπό τό ὠστικό κύμα τῆς ἔκρηξης, ἐκείνη σκέφτηκε νά σώ­σει τρία νεογνά, παίρνοντάς τα στήν ἀγκα­λιά της καί ὁρμώντας μέσα στό χάος ἀπό χαλάσματα καί πανι­κό­βλητους ἀνθρώπους. Περπατώντας χιλιόμετρα ὥσπου νά βρεθοῦν κάποια Ι.Χ. νά τή μεταφέρουν ἔξω ἀπό τή Βηρυτό, κατάφερε τελικά νά τά ἀ­σφαλίσει σέ ἄλ­λο νοσοκομεῖο. Τό ἦθος καί τό βά­θος τῆς ἀν­θρώπινης ψυχῆς ἀποκαλύπτεται συνή­θως ἀπό τίς ἀντιδράσεις της σέ ἀ­κραῖες καταστάσεις. Ἡ αὐτα­πάρνηση καί ἡ αὐτο­θυσία ζυγίζονται τίς στιγμές τοῦ ὕψι­στου κινδύνου.

Τί διδάσκει ἡ ἱστορία


«Ἀρνεῖται (ἡ Ἑλλάδα) νά μάθει ἀπό τήν ἱστορία καί συμπεριφέρεται σάν ψευτονταής στή Μεσόγειο», ἀποφάν­θηκε προσφάτως ὁ πρόεδρος τῆς Τουρ­­­­κίας. Δέν ἀξίζει βέβαια νά ἐξετάσουμε ποιός συμπεριφέρεται σάν ντα­ής στήν περιοχή γενικά. Ἀξίζει νά δοῦ­με ὅμως μέ νηφαλιότητα μήπως ὄντως ἡ ἱστορία ἔχει νά μᾶς δείξει κάποια διέ­ξο­δο στήν κρίσιμη αὐτή κατάσταση πού βρίσκεται ἡ χώρα μας. Κι ἔχει! Ποιά; «Ἐὰν μὴ Κύριος φυλάξῃ πόλιν, εἰς μά­την ἠγρύπνησεν ὁ φυλάσσων» (Ψα 126,1). Δέν ὑπάρχει περίπτωση νά στηρίχθηκε ἔθνος, οἰκογένεια ἤ πρόσωπο στή βοήθεια τοῦ Κυρίου καί νά δια­ψεύ­στηκε. Μέ μία μικρή -πλήν ὅμως σο­βα­ρή- διευκρίνιση: «Στηρίζομαι» σημαίνει με­τα­νοῶ, συντρίβομαι, ἀλλάζω πορεία, παραδίδομαι ἐξολοκλήρου στά χέρια τοῦ παντοδύναμου Πατέρα... Ναί, ἄλλη διέ­ξοδος δέν ὑπάρχει. Ἀλλιῶς, ὄντως «παριστάνουμε τόν ψευτονταή»...