|
|
| | | |
| |
 Λίγα μέτρα ἀπό τήν προκυμαία τῆς Τήνου, ὑψώνεται πανοραμικός, ἐπιβλητικός καί μεγαλόπρεπος ὁ ναός τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, ἄσβεστη φλόγα τοῦ Χριστιανισμοῦ καί Ἑλληνισμοῦ.
Ἐκεῖ, στίς 15 Αὐγούστου 1940, στή γιορτή τῆς Παναγίας, φθάσαμε τό πρωΐ, μέ συμμαθητές μου, πού ἐπιλεγήκαμε ἀπό τή Σχολή Ἐφέδρων Ἀξιωματικῶν Σύρου, γιά νά ἀποτελέσουμε τιμητική φρουρά κατά τή λιτάνευση τῆς εἰκόνας τῆς Μεγαλόχαρης.
Χιλιάδες προσκυνητές εἶχαν καταφθάσει... στόν ἱστορικό Ναό τῆς Παναγίας, γιά νά τήν παρακαλέσουν γιά προσωπικές ἰάσεις... ἀλλά καί γιά τήν εἰρήνη τοῦ κόσμου...
...Στό στόμιο τοῦ λιμανιοῦ, σέ ἀπόσταση 800μ. ἀπό τήν πόλη, ἀπό τά χαράματα εἶχε ἀγκυροβολήσει ἕνα ἀπό τά καλύτερα καί ὡραιότερα πλοῖα τοῦ στόλου μας, ἡ περήφανη ΕΛΛΗ, τό εὔδρομο καταδρομικό τοῦ πολεμικοῦ Ναυτικοῦ μας. Σημαιοστολισμένη καί καταγάλανη φάνταζε στολίδι τῆς θάλασσας. Τό πλήρωμα ἑτοιμαζόταν γιά τόν πανηγυρισμό. Μαζί μέ τούς συναδέλφους μου στήν παραλία (ὕστερα ἀπό μιά πρώτη προσκυνηματική ἐπίσκεψή μας στήν Ἐκκλησία) περιμέναμε τήν ὥρα τῆς μεγάλης γιορτῆς.
Κατά τίς 8 περίπου τό πρωΐ, ἀκούσαμε βόμβο ἀεροπλάνου. Ἔκανε δυό πτήσεις πάνω ἀπό τό νησί καί τό πλοῖο καί ἐξαφανίστηκε. Ἐθνικά χρώματα δέν διακρίναμε. Ἡ ἐξαφάνισή του μᾶς προβλημάτισε καί μᾶς ἀνησύχησε. Σκεφθήκαμε ἀμέσως πώς δέν ἦταν δικό μας ἀεροπλάνο. Καί ὕστερα ἀπό λίγο ἕνας ἐκκωφαντικός κρότος ἀκούσθηκε στό πλοῖο καί ξετινάχθηκαν καπνοί καί φλόγες ἀπ᾿ αὐτό. Ἐμφανέστατο, κάτι τρομακτικό εἶχε συμβεῖ. Τά πλήθη στήν πόλη καί στήν προκυμαία ἀνησύχησαν, θορυβήθηκαν.
Σέ λίγο δεύτερος ἐκκωφαντικός κρότος κοντά στήν προκυμαία. Προφανής στόχος τά ἐπιβατικά πλοῖα πού ἦσαν ἀραγμένα ἐκεῖ. Εὐτυχῶς ὑπῆρξε ἀστοχία, γιατί τά πλοῖα ἦταν ἀραιωμένα ἤ ἀπό τύχη δέν κτυπήθηκε κανένα.
Καί ἄλλη, τρίτη τορπίλλη ἐξερράγη στόν προβλήτα, μέ ἀποτέλεσμα νά τραυματισθοῦν ἀπό τά θραύσματα καί τίς πέτρες πού ξετινάχθηκαν μερικοί προσκυνητές. Ἡ πόλη τραντάχθηκε ἀπό τήν ἔκρηξη καί ὁ κόσμος διαισθάνθηκε κίνδυνο ἀπό ἐνδεχόμενη ἔκρηξη τῶν πυρομαχικῶν ἀπό τό φλεγόμενο πλοῖο. Τό πλῆθος σκόρπισε καί ἔτρεξε στούς γύρω λόφους. Ἀπό θαῦμα δέν ἔγινε ἔκρηξη.
Ἤμασταν πολύ κοντά. Καμιά πλέον ἀμφιβολία δέν μᾶς ἔμενε. Ἐπρόκειτο περί τορπιλλισμοῦ ἀπό ὑποβρύχιο. Ἀσφαλῶς τό ἀεροπλάνο εἶχε δώσει τά σήματα.
Ἀμέσως κινητοποιηθήκαμε μέ τούς συναδέλφους μου γιά προσφορά ὑπηρεσιῶν στούς τραυματίες τοῦ πλοίου, τούς ὁποίους μεταφέραμε σέ παρακείμενο οκημα, γιά τίς πρῶτες βοήθειες. Περί τούς 30 τραυματίες καί νεκρός ὁ κελευστής Μηχανικός Παπανικολάου.
Ὁ κυβερνήτης τῆς ΕΛΛΗΣ Χατζόπουλος Ἄγγελος μέ τό πλήρωμά του προσπάθησαν νά σώσουν τό πλοῖο, ἀλλά στάθηκε ἀδύνατο. Τό πλοῖο εἶχε κτυπηθῆ σοβαρά στή μέση καί ἔπαιρνε ἐπικίνδυνη κλήση. Τό βλέπαμε μέ δάκρυα στά μάτια νά βυθίζεται! Δέν μπορῶ ἀκόμα νά μή δακρύσω στή θύμηση ἐκείνης τῆς στιγμῆς! Πολύ συγκινητικό. Ἀντικρύζαμε μέ πόνο τό εὔδρομο καταδρομικό, τό στολίδι τοῦ πολεμικοῦ μας Ναυτικοῦ, νά βυθίζεται! Συγκλονισθήκαμε ὅλοι ἀπό τό ἀποτρόπαιο αὐτό γεγονός τοῦ τορπιλλισμοῦ. Ἀπό τίς χιλιάδες τῶν προσκυνητῶν, ὑψωνόταν ἡ ὀργή καί κατάρα καί τό ἀνάθεμα γιά τήν ἀτιμία τοῦ τορπιλλισμοῦ καί τήν προσβολή στή γιορτή τῆς Παναγίας μας...
...Ἡ λιτανεία τελέσθηκε καθυστερημένα βέβαια, ἀλλά ποτέ ἴσως ἡ περιφορά τῆς εἰκόνας τῆς Μεγαλόχαρης δέν ἔγινε μέ μεγαλύτερη κατάνυξη καί συγκίνηση.
Ὅπως ἔγινε γνωστό το ἰταλικό ὑποβρύχιο πού ὀνομαζόταν «ΔΕΛΦΙΝΟ» ἕξι μῆνες ἀργότερα βομβαρδίσθηκε ἀπό ἀγγλικό ἀεροπλάνο καί βυθίσθηκε. Ἦταν αὐτό μιά δίκαιη τιμωρία γιά τήν ἄτιμη ἐπίθεση καί τήν ἀσέβεια πρός τήν Μεγαλόχαρη.
Κωνσταντίνου Χαρ. Στεργιάδη,
«Μνῆμες πολεμιστῆ», σ. 26-28
| |
| | | |
|