|
|
| | | |
| |
Στόν Χρυσορρήμονα ἅγιο
Ριγᾶ ἡ ῾Αγια-Σοφιά ἀπ᾿ τή φωνή σου·
ἄλλοι γίνονται φίλοι κι ἄλλοι ἐχθροί σου.
Πότε κινύρα παίρνεις καί ψαλτήρι
καί μέλι τούς κερνᾶς μέ τό κροντήρι.
Κι ἄλλοτε πάλι κεραυνοί
δονοῦν τήν ὕπαρξή σου.
Κι ἀντιλαλεῖ σάν χείμαρρος
ἡ ὀρθρινή βροχή σου.
᾿Από τό στόμα σου κυλᾶ
ἀτόφιο τό χρυσάφι.
Φῶς καί ζωή, ψωμί, νερό
ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ,
κυλᾶ σέ κάθε μονοπάτι
καί φτάνει στήν καλύβα τοῦ φτωχοῦ
καί στό περίλαμπρο παλάτι.
῏Ω Χρυσορρόα!
Τέτοιον ἐζήταε ποταμό
ἡ Κωνσταντίνου Πόλις.
Τό δέλτα τῆς γραφίδας σου
τήν ἄνοιξη ἀνασταίνει.
Στίς ἐκβολές ἁπλώνεται ἀθάνατη εὐωδιά
κι ἀπ᾿ τούς ὁλόγλυκους καρπούς
τρέφεται ἡ οἰκουμένη.
῏Ω Χρυσορρόα!
Αἰῶνες στήν ἁγία Τράπεζα
εἶσαι παρών στή θεία Λειτουργία.
Κι ἀρδεύεις σύ μέ τή γραφίδα σου
τήν ἅγια τοῦ Χριστοῦ μας ᾿Εκκλησία.
Δέσποινα Δαμιανίδου
| |
| | | |
|