Ἡ πορεία τῆς μεγάλης θυσίας
*Η Εκκλησία μας ανοίγει σήμερα την ωραία πύλη της Μεγάλης Εβδομάδας, για να μας εισαγάγει στη μυσταγωγία των Παθών.
*Οι πιστοί, τις άγιες αυτές ημέρες, δεν προσκαλούνται σαν απλοί θεατές, αλλά σαν συμμέτοχοι του Πάθους.
*Τίποτε το βασιλικό δεν είχε η είσοδος του Ιησού στα Ιεροσόλυμα. Διέσχισε την πόλη «πραΰς», μόνος και απέριττος, καθήμενος επί πώλου όνου. Κανένα βασιλικό μεγαλείο και καμιά δόξα δεν τον συνοδεύει. *Παρά ταύτα όμως ο λαός τον υποδέχεται και τον επευφημεί σαν βασιλιά. «Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος, ο βασιλεύς του Ισραήλ».
*Και ο καλύτερος τρόπος, το καλύτερο παράθυρο μέσα από το οποίο μπορούμε να δούμε και να ζήσουμε το μυστήριο των παθών είναι η Εκκλησία!
Μ. Πέμπτη! 12 Ευαγγέλια το ένα μετά το άλλο ξετυλίγει μπροστά μας την πορεία της μεγάλης θυσίας.
Α΄ Ευαγγέλιο (Μουσ.: Ερχόμενος ο Κύριος...)
*Επιθυμία επεθύμησα τούτο το Πάσχα φαγείν μεθ’ ημών. Και πράγματι συναντήθηκαν για τελευταία φορά όλοι οι μαθητές με τον Ιησού.
*Ο Διδάσκαλος τους αποκαλύπτει: όπου υπάγω εγώ εμείς ου δύνασθε ελθείν.
- Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε· αλλά θαρσείτε εγώ νενίκηκα τον κόσμον.
Β’ Ευαγγέλιο (Μουσ. : Μαρτυρική)
*Ο Ιησούς τελείωσε την παράδοση της Διαθήκης Του. *Οδηγεί τους μαθητές Του στον ελαιώνα της Γεθσημανή.
*Κάτω από την ασημένια φυλλωσιά του ελαιώνα στη Γεθσημανή, γλιστρούν οι σκιές των ένδεκα Γαλιλαίων. Με βαρύθυμες καρδιές βλέπουν το σκεφτικό Διδάσκαλο να διασχίζει αργά τον Κήπο.
*Η αγωνία του Διδασκάλου ξεχύνεται σε προσευχή. Περίλυπος εστίν η ψυχή μου έως θανάτου. Μείνατε ώδε και γρηγορείτε» τους παραγγέλλει. * Ξεχωρίζει και χάνεται στο σκοτεινό βάθος του δάσους. Έχει ριχτεί πια και κλυδωνίζεται μέσα στο πέλαγος της αγωνίας Του. Παλεύει μόνος. * Κανένας δεν παραστέκεται δίπλα Του. Από τους μαθητές *ένας μονάχα αγρυπνεί. Ο Ιούδας. *Οι ένδεκα, παρ’ όλες τις παρακλήσεις Του, κοιμήθηκαν. Και τον πικραίνει πιότερο ο νυσταγμός αυτός των μαθητών από το μίσος των εχθρών Του.
Τα χέρια σφιγμένα σε προσευχή κι η ψυχή του περίλυπη εως θανάτου. Ζει την αγωνία της σωτηρίας μου, το πάθος της αγάπης του για μένα, μόνος. Και τότε χωρίς κανέναν. Και σήμερα χωρίς εμένα. Αυτά τα μάτια με κοιτάζουν απόψε πολύ βαθιά.
Μα μέσα στον κήπο της αγωνίας Του, αφήκε ο Χριστός για τη δική μας Γεθσημανή το όπλο της σωτηρίας μας. Την Προσευχή. Αυτό το αγαταγώγιστο όπλο αφήκεν ο Χριστός στον κήπο της αγωνίας Του σαν ασπίδα δική μας. «Αυτός δε εις αγωνίαν γενόμενος εκτενέστερον προσηύχετο».
Μουσική: Ότε η αμαρτωλός... συνεφώνει τοις παρανόμοις). Μαρτυρική μουσική
*Αν η αγάπη ανύποπτη κοιμάται, το μίσος αγρυπνεί. Αν οι ένδεκα, οι πιστοί, οι αγαπημένοι, αναπαύονται, ο ένας, ο προδότης δεν ησυχάζει και οδηγώντας μια ολόκληρη σπείρα στρατιωτών και όχλο έρχεται να προδώσει τον Διδάσκαλο. *Εκείνος από μακριά το αισθάνεται. Ξυπνά τους μαθητές: «καθεύδετε το λοιπόν και αναπαύεσθε! Ιδού ήγγικεν η ώρα... Ιδού ήγγικεν ο παραδιδούς με» (Μθ 26, 45-46). Ξυπνούν τρομαγμένοι. *Ο Ιούδας έχει πια φθάσει. Ο Χιλιάρχος όμως δεν γνωρίζει τον Ιησού. Γι’ αυτόν είναι ένας Εβραίος όμοιος με τους άλλους. Πως λοιπόν θα τον γνωρίσει για να τον συλλάβει. Ο Ιούδας όμως έχει προνοήσει. «Ον αν φιλήσω αυτός εστί· κρατήσατε αυτόν» (Μθ 26,48). Και πλησιάζει και φιλεί τον Διδάσκαλο λέγοντας «Χαίρε Ραββί».
Γ΄ Ευαγγέλιο
*Ο μανιασμένος όχλος μ’ αναμμένα δαυλιά τον* οδηγεί μπροστά στον αρχιερέα Άννα, την προσωποποιημένη υποκρισία.
Έξω στην αυλή ο Πέτρος προσπαθεί να ζεστάνει την καρδιά και τα χέρια του μαζί με άλλους. Αυτός λοιπόν, που πριν λίγο έκαμνε δηλώσεις πίστης και αφοσίωσης δειλιάζει μπρος σε μια υπηρέτρια. «Ουκ ειμί μαθητής Εκείνου, ουκ ειμι...ουκ οίδα τον άνθρωπο».
Λουλούδια και δάκρυα.
Τα δάκρυα είναι οι πνευματικοί φακοί της ψυχής. Με δακρυσμένα μάτια βλέπεια καθαρώτερα και βαθύτερα. Καθαρότερα γύρω σου, τους ανθρώπους. Βαθύτερα μέσα σου το Θεό. Ο Πέτρος ξαναβρήκε το Χριστό και τον εαυτό του, με τα θολά από τα δάκρυα μάτια του. Όταν «έκλαυσεν πικρώς».
Δ΄ Ευαγγέλιο (μουσ. : Μαρτυρική)
Ο Ιησούς οδηγείται τώρα από τον Καϊάφα στον Πιλάτο. Με την ελπίδα να καταπραϋνει τον διψασμένο για αίμα όχλο, ο Πιλάτος διέταξε να μαστιγώσουν αλύπητα τον κατάδικο.
*Του φόρεσαν ένα στεφάνι από αγκάθα, Τον έφτυσαν, Τον εξευτέλισαν και Τον παρουσίασαν στο λαό. «Ίδε ο άνθρωπος». (Κασ.:εξέδυσαν με...)
*Ἰδε ο άνθρωπος! Πάτερ ουράνιε, τούτος ο άνθρωπος, όπου δεν είχε ούτε είδος ούτε κάλλος είναι ο μονογενής σου υιός;
Ίδε ο άνθρωπος! Πού είσθε, προφήται, να δείτε την προσδοκία των εθνών, τον βασιλέα του Ισραήλ, τον επιθυμημένον Μεσσίαν; *Πού είστε Απόστολοι να δείτε τον Θεό και διδάσκαλον; * πού είσαι μήτηρ, γλυκύτατη Μαρία, να δεις τον μακαριστόν σου υιόν ;
Ίδε ο άνθρωπος! Ίδετε ασθενησμένοι τον ιατρόν, ίδετε αμαρτωλοί τον σωτήρα· ίδετε χριστιανοί, άνδρες και γυναίκες και αναγνωρίσατε τον βασιλέα ημων. *Χαίρε ο βασιλεύς ὄχι των Ιουδαίων, αλλά των Πιστών.
Ε΄ Ευαγγέλιο (κασ.: Μαρτυρική)
*Ιδών ο Ιούδας ότι ο Ιησούς κατεκρίθη μεταμεληθείς απέστρεψε τα τριάκοντα αργύρια.
*-Ιδών δε ο Πιλάτος ότι ουδέν ωφελεί, λαβών ύδωρ απενίψατο τας χείρας απέναντι του όχλου.
(Κείμενο)
*Και εκδύσαντες αυτόν, περιέθηκαν αυτώ χλαμύδα κοκκίνη και πλέξαντες στε΄φανον εξ ακανθών επέθηκαν επί την κεφαλήν αυτού και κάλαμον επί την δεξιάν αυτού.
*Ο Πιλάτος το αμάρτημα του προσπάθησε να το πλύνει με νερό, πού ζητησε απέξω. «Και λαβών ύδωρ απενίψατο λέγων αθώος ειμί από του αίματος τούτου». *Ο Πέτρος, το αμάρτημά του προσπάθησε να το πλύνει με νερό, που ανάβλυσε από μέσα του. Με τα δάκρυά του. «Και εξελθών έκλαυσε πικρώς».
Και έμειναν έτσι, ανά τους αιώνες. Συνδεδεμένοι ο ένας με το «σταυρωθέντα τε υπέρ υμών επί Ποντίου Πιλάτου». Ο άλλος με το «συ ει Πέτρος και επί ταύτη τη πέτρα οικοδομήσω μου την Εκκλησία».
Σήμερον κρεμάται επί ξύλου (κασέτα)
ΣΤ΄ Ευαγγέλιο
*Ο Γολγοθάς υψωνόταν στην είσοδο της πόλης Ο Ιησούς προχωρούσε φορτωμένος το βαρύ σταυρό Του. *Εξαντλημένος πέφτει κατάχαμα. Με πρώτο σταυροφόρο το Σίμωνα τον Κυρηναίο φθάνει στον τόπο του μαρτυρίου. Ανάμεσα σε δύο ληστές, εγκληματίες θα υψωθεί ο Αναμάρτητος, ο μόνος Άγιος (κασ. Γαϊτάνος. Σήμερον κρεμάται)
Εσταυρώθεις δι εμέ.
Ένας φτωχός αγρότης, που στάθηκε ο πρώτος και μεγάλος Σταυροφόρος του κόσμου. Ο Σίμων.
Ποίημα: Για μένα.
Ζ' Ευαγγέλιο (κασ. προσκυνούμεν σου τα πάθη)
*Και έβαλαν «επάνω της κεφαλής αυτού την αιτίαν αυτού γεγραμένην. Αυτός είναι ο Ιησούς ο βασιλεύς των Ιουδαίων. * Σταυρώσαντες δε αυτόν διεμερίσατο τα ιμάτια αυτού βάλοντες κλήρον τις τι άρει, για να εκπληρωθεί ο λόγος του προφήτη. Διεμερίσαντο τα ιμάτια μου εαυτοίς και επί τον ιματισμόν έβαλον κλήρον και καθήμενοι ετήρουν αυτόν εκεί.
Όταν ο Θεός έπλασε τον κόσμο, είπε να γεννηθούν τα δέντρα. Σήμερα ο άνθρωπος λέει να πεθάνουν, να γίνουν κούτσουρα και τα κούτσουρα σταυρός. Είπε να βλαστήσουν τα φυτά. Ο άνθρωπος λέει να ξεραθοῦν, να γίνουν αγκάθια και τα αγκάθια στεφάνι. Είπε να αναβλύσουν οι πηγές. Ο άνθρωπος είπε να κλείσουν για να μη δώσει νερό στον Θεό, που έλεγε «διψώ». Έδωσε κάποτε δερμάτινους χιτώνες και σκέπασε τη γύμνια του Αδάμ. Ετούτη την Παρασκευή κάτω απ’ το σταυρό οι άνθρωποι μοιράζουν τα μάτια του Θεού και παίζουν το χιτώνα του στα ζάρια. Τότε ο Θεός μας έφερε απ’ την ανυπαρξία στη δημιουργία και «εγένετο φως» στον κόσμο. Σήμερα ο άνθρωπος οδηγεί τον Θεό απ’ τη ζωή στον Άδη και «σκότος εγένετο επί πάσαν την γην».
(κασ.: Σταυρωμέου σου, Χριστέ)
Η΄ Ευαγγέλιο
*Δύο ληστές μαζί με τον Ιησού συσταυρούνται. Ο ένας τον βλασφημούσε και έλεγε:εάνεσύ είσαι ο Χριστός,σώσε λοιπόν τον εαυτό σου και εμάς. Αποκριθείς ο άλλος, τον επέπληξε και του είπε: Δεν φοβάσαι ούτε τον Θεόν, αφού και συ βρίσκεσαι στην ίδια καταδίκη; Και εμείς μεν δίκαια, γιατί απολαμβάνουμε άξια εκείνων που κάναμε, ενώ αυτός δεν έκανε κανένα κακό.
*Αλήθεια στου λέγω, σήμερον μετ’ εμού έση εν τω παραδείσω. Σήμερον μετ’ εμού έση εν τω Παραδείσω, λέγει ο Κύριος στον ληστή. Κανείς βασιλιάς δεν θα έπαιρνε μαζί του ένα ληστή για να τον συνοδεύσει καθώς θα απερχόταν στο βασίλειό του. Αλλ’ ο Χριστός κάνει αυτό, γιατί θεωρεί τίτλο άξιο τιμής την με΄τανοια. Τα πόδια του ληστή δεν μολύνουν το έδαφος της ουράνιας βασιλείας. Αντιθέτως το τιμούν. Γιατί είναι πόδια μετανοίας.
Τα μόνα άξια πόδια να περπατήσουν πίσω από τα τρυπημένα πόδια του Εσταυρωμένου βασιλιά.
Θ΄ Ευαγγέλιο
* «Γύναι ίδε ο υιός σου· είτα λέγει τω μαθητη· ιδού η μήτηρ σου».
Η γλυκειά φωνή του Σταυρού, πού μίλησε με τόση στοργή για τη Μάνα, βρήκε απήχηση βαθειά στην ευαίσθητη λαϊκή ψυχή. Στον κάθε πιστό πού «έλαβεν αυτήν εις τα ίδια» Ο Υιός μπορεί τώρα να γείρει ήσυχο το κεφάλι στο προσκέφαλο του «Τετέλεσται», αφού ξεπλήρωσετο ιερό προς τη Μητέρα χρέος. Που πήρε τη Θεοτόκο μαζί του, στο σπίτι του και στο εικονοστάσι του και βρήκε χίλιους δυό τρόπους για να της μαλάξει το μητρικό πόνο. * Την έκαμε μάνα του αληθινή όπως ακριβώς το ζήτησε ο Υιός της «Ιδού η μήτηρ σου». Και σαν μάνα του Πόνου και δική του, της εμπιστεύθηκε ο ευλαβικός λαός όλους τους πόνους και τους καημούς του.
Ι΄ Ευαγγέλιο
*Ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας, ευσχήμων βουλευτής, ανεβαίνει θαρραλεά τα σκαλοπάτια του Πραιτωρίου για να ζητήσει το αγαπημένο σώμα του Διδασκάλου. «Τολμήσας εισήλθε προς Πιλάτον και ητήσατο το σώμα του Ιησοῦ».
ΙΑ΄ Ευαγγέλιο
*Δεν είναι χωρίς σημασία η λεπτομέρεια που μας δίδει ο Ευαγγελιστής πως το μνημείο, στο οποίο ετάφη ο Ιησούς ήταν ξένο. Δεν ήταν δικό Του. Τίποτε δικό Του δεν απέκτησε. Τη λίμνη τη διέσχιζε με ξένο πλοιάριο· Του Σίμωνα. Στα Ιεροσόλυμα μπήκε καθήμενος επί ξένου πώλου. Και ετάφη σε ξένο τάφο· του Ιωσήφ του από Αριμαθαίας. Υπήρξε μ’ ένα λόγο ο μεγάλος Ξένος. Αλλά ποτέ ο αποξενωμένος. Στάθηκε δίπλα στον Άνθρωπο. Πολύ κοντά στις χαρές και στις λύπες του. Φίλος και αδελφός όλων των θλιμμένων.
ΙΒ΄ Ευαγγέλιο
*Τη επομένη ημέρα μετά την Παρασκευή, οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι ήλθαν όλοι μαζί στον Πιλάτο και του είπαν «Κύριε, θυμηθήκαμε ότι εκείνος ο πλάνος είπε, όταν ακόμη ζούσε....
Ζητούν φρουρά. Φοβούνται τον Ιησού ακόμη και νεκρό. Μα γιατί; ένας νεκρός είναι ακίνδυνος... Έφη δε αυτοίς ο Πιλάτος «Έχετε κουστωδίαν· υπάγετε ασφαλίσατε, ως οίδατε».