Τό κίνημα τῆς λεγόμενης «Νέας ᾿Εποχῆς» ἐμφανίζεται πρωταρχικά ὡς κίνημα πλανητικῆς ἐπικράτησης καί κυριαρχίας. Γι᾿ αὐτό καί ἀπό πολλούς ταυτίζεται πλήρως μέ τά συμφέροντα τῶν ΗΠΑ, τῶν πλανηταρχῶν κατά τήν αὐγή τοῦ 21ου αἰώνα. Εἶναι φυσικό αὐτό νά συμβαίνει σέ κοινωνίες οἱ ὁποῖες, ἔχοντας διαποτιστεῖ  ἀπό τήν ὑλιστική ἰδεολογία, περιορίζονται σέ οἰκονομικές ἀναλύσεις ἐπί τῇ βάσει ὅτι ἕνα μόνο κίνητρο ὠθεῖ τόν ἄνθρωπο πρός πράξεις καί ἐνέργειες· τό οἰκονομικό. ῎Ετσι, βλέποντας τόν οἰκονομικό γιγαντισμό τῶν ἰσχυρῶν τοῦ κόσμου τούτου στίς ΗΠΑ καί, δευτερευόντως, στή Δ. Εὐρώπη, θεωροῦν τήν παγκοσμιοποίηση ἕνα «στημένο» παιχνίδι τῶν οἰκονομικά ἰσχυρῶν, προκειμένου νά καταστοῦν ἰσχυρότεροι σέ βάρος τῶν φτωχῶν καί καταφρονεμένων, οἱ ὁποῖοι χρόνο μέ τό χρόνο, σύμφωνα μέ τίς στατιστικές τῶν διεθνῶν ὀργανισμῶν, καθίστανται καί φτωχότεροι. Τό κακό γιά τήν ἀνθρωπότητα δέν θά λάμβανε τρομακτικές διαστάσεις, ἄν ἡ «παγκοσμιοποίηση» ἦταν οἰκονομικό καί μόνο παιχνίδι. Οἱ λαοί θά κρατοῦσαν κάποια ἄξια λόγου πράγματα, καθώς σύν τῷ χρόνῳ οἱ ἄπληστοι θά λεηλατοῦσαν τά βιοτικά ἀγαθά τους. Θά τούς ἔμεναν οἱ διαχρονικές ἀξίες τῆς θρησκευτικῆς πίστεως, τῆς πατρίδας, τῆς οἰκογένειας, τοῦ λαϊκοῦ πολιτισμοῦ, τῶν ἠθῶν καί ἐθίμων, τοῦ παραδοσιακοῦ τρόπου ζωῆς.

῞Ομως ὅλες αὐτές οἱ διαχρονικές ἀξίες βρίσκονται στό στόχαστρο τῆς «Νέας ᾿Εποχῆς», σκοπός τῆς ὁποίας εἶναι ὁ ἀφανισμός κάθε μορφῆς ἰδιαιτερότητας. Μέσα γιά τήν ἐπίτευξη τοῦ σκοποῦ εἶναι: α) ῾Η ἐπιβολή μιᾶς ὑπερεθνικῆς ἀρχῆς στά ἐρείπια τῶν κρατῶν μέ τούς ἀποχρωματισμένους ἐθνικά πολίτες τους. β) ῾Η ἐπικράτηση μιᾶς θρησκευτικῆς ἀρχῆς, ἡ ὁποία θά πρεσβεύει τό κεντρικό δόγμα τῆς «Νέας ᾿Εποχῆς», ὅτι δηλαδή ὅλες οἱ θρησκεῖες κατέχουν μέρος τῆς ἀλήθειας καί ἀποτελοῦν δρόμους ἴσης ἀξίας στήν προσπάθεια προσέγγισης τοῦ ἀνθρώπου πρός τόν Θεό. γ) ῾Η ἐπικράτηση ἑνός τρόπου ζωῆς μέσῳ τῆς ἐπιβολῆς ἑνός πολιτισμοῦ, πού δέν εἶναι ἄλλος ἀπό τόν σύγχρονο ἀμερικανικό πολιτισμό, ὁ ὁποῖος προβάλλει τή διάλυση τῆς οἰκογένειας ὡς θεμελιῶδες στοιχεῖο προοδευμένης κοινωνίας, τό σεξουαλισμό, ἀκόμη καί ὑπό τίς διαστροφικές του μορφές, ὡς ἀπελευθέρωση τοῦ ἀνθρώπου, τόν ἀφανισμό τοῦ πλανήτη ὡς προϋπόθεση γιά τήν οἰκονομική πρόοδο καί εὐημερία, τόν ἄκρατο ἀτομισμό ὡς ἀπαραίτητη προϋπόθεση γιά τήν προσωπική ἀνέλιξη.

Τήν προπαγάνδα τῆς «Νέας ᾿Εποχῆς» ὑπηρετοῦν ποικίλοι ὅσοι, θιασῶτες τῆς ἀντίληψης ὅτι καθετί τό νέο συνιστᾶ πρόοδο καί παρέχει ἐλπίδα γιά ἕνα καλύτερο αὔριο. ῎Εχοντας ἀποκοπεῖ αὐτοβούλως ἀπό τό σῶμα τοῦ λαοῦ καί τήν παράδοσή του καί διαθέτοντας μέσα πού ἄφθονα τούς παρέχουν οἱ ἰσχυροί τῶν ἡμερῶν στό μικροπεριβάλλον ἀλλά καί στό εὐρύτερο διεθνές, πρωταγωνιστοῦν στόν ἀγώνα κατά τῆς πίστεως ἐκσφενδονίζοντας εὐκαίρως ἀκαίρως τούς μύδρους τους, θεωρώντας συλλήβδην ὅλες ἀνεξαιρέτως τίς θρησκεῖες κύριες αἰτίες συντήρησης τοῦ φανατισμοῦ καί τῆς ἀντιπαράθεσης μεταξύ τῶν λαῶν. Καί μιά καί ἀναγνωρίζουν πώς ὁ ἄνθρωπος εἶναι θρησκευτικό ὄν, καθώς οἱ ποικίλοι διωγμοί κατά τῆς πίστεως δέν συντέλεσαν στό νά σχηματιστοῦν κοινωνίες ἀθέων, προβάλλουν στίς πλατεῖες ἐκεῖνο πού οἱ μασόνοι τόνιζαν στίς σκοτεινές στοές τους· Μιά πανθρησκεία μέ στοιχεῖα ὅλων τῶν ἐπιμέρους θρησκειῶν ἀποτελεῖ τή μοναδική ἐλπίδα γιά τόν ἄνθρωπο! Στή χώρα μας ὅμως ζωηρός ἐκδηλώνεται ὁ ζῆλος, κατά τρόπο ἀντιφατικό πρός τήν προβολή τοῦ νέου, καί γιά τήν ἀνάσταση τῆς θρησκείας τῶν ἀρχαίων προγόνων μας. Στρέφονται ἀκόμη οἱ θιασῶτες τῆς «παγκοσμιοποίησης» καί κατά τῆς πατρίδας, θεωρώντας πώς οἱ ἐθνότητες εἶναι σημαντική αἰτία διαχωρισμοῦ τῶν κατοίκων τῆς γῆς. Καί ποινικοποιοῦν τό ὑγιές πατριωτικό αἴσθημα ταυτίζοντας αὐτό μέ τόν ἀρρωστημένο ἐθνικισμό, τούς πικρούς καρπούς τοῦ ὁποίου γεύθηκε ἡ ἀνθρωπότητα κατά τούς μεγάλους πολέμους τοῦ 20οῦ αἰώνα! ᾿Απαξιοῦν νά συμπορευθοῦν μέ τό λαό στά πανηγύρια καί στίς γιορτές του. Εἰσάγουν καί προβάλλουν τήν βιομηχανική ὑποκουλτούρα πού ρημάζει τά νιάτα, ἀδιαφορώντας γιά τίς συνέπειες.

῞Ολοι, ὅσοι πρόθυμα θέτουν τόν ἑαυτό τους στήν ὑπηρεσία τῶν δυνάμεων πού ἑτοιμάζουν τό δρόμο γιά τήν ἔλευση τοῦ ᾿Αντιχρίστου, ματαιοπονοῦν. ῾Ο ἅγιος εὐαγγελιστής ᾿Ιωάννης μᾶς δίνει στήν ᾿Αποκάλυψη μήνυμα χαρᾶς· «᾿Ενίκησε τό ἀρνίον τό ἐσφαγμένον». ῞Οσο καί νά αὐξηθοῦν οἱ θύτες, ὅσο καί νά πλεονάσουν τά θύματά τους, τό τέλος τῆς ἱστορίας μας ἔχει ἀποκαλυφθεῖ ἀπό τόν Θεό στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Γνωρίζοντας τό τέλος ἄς μείνουμε σταθεροί στήν πίστη μας καί ἄς μήν πτοούμαστε ἀπό τήν τρομοκρατία τῶν δυνάμεων τοῦ σκότους. ῾Ο θάνατος δέν μᾶς ὁδηγεῖ στήν ἀνυπαρξία, ἀλλά στήν καινή ζωή, τήν ὄντως νέα.