Ξεκίνησαν μαζί. Τό ταξίδι μέσα στό χρόνο ἦταν ὅμως μεγάλο. Δέν ἄντεξαν. Ἄλλοι κουράστηκαν, ἄλλοι ξεχάστηκαν, ἄλλοι νικήθηκαν. Ἔσβησαν ἀπ᾿ τό χάρτη τοῦ κόσμου, βούλιαξαν τά ἴχνη τους στό ποτάμι τοῦ χρόνου: ἔθνη, κράτη, γλῶσσες, βασίλεια, παρατάξεις, σύνορα, συμμαχίες, αὐτοκρατορίες, συνασπισμοί, ἄξονες, στέμματα, λεγεῶνες, δυναστεῖες, θεωρίες, σχολές, βιβλιοθῆκες, θησαυροί. Ἡ δύναμη, ὁ πλοῦτος κι ἡ σοφία τοῦ κόσμου σκόνη στόν ἀγέρα τῆς λήθης ἤ ἀγάλματα στά μουσεῖα ἤ ὑποσημειώσεις στήν ἱστορία.
 Κι αὐτή συνεχίζει. Μέσα ἀπ᾿ τούς αἰῶνες καί τίς ἐποχές, μέσα ἀπ᾿ τά ἐφήμερα σχήματα ἄγρυπνη, ἀκάματη, ἀνίκητη. Ἡ Ἐκκλησία. Στήν τρίτη χιλιετία τῆς ζωῆς της. Καί πάντα ὁ ἴδιος, ξένος τοῦ κόσμου τούτου, ἀρχηγός· ἕνας μαραγκός. Κάποιος Ἰησοῦς, πού γι᾿ αὐτόν οἱ δικοί του -μιά χούφτα φτωχοί ψαράδες- ἀναστάτωσαν ὅλη τήν οἰκουμένη ὅτι ζεῖ. Μία πίστη, ὁ Ἰησοῦς καί ἡ Ἀνάσταση. Μία ἐντολή, ἡ θυσία. Δῶστε καί θά ἔχετε. Σβῆστε καί θά λάμψετε. Σαπίστε σάν τό σπόρο στή γῆ καί θά ζήσετε. Πράγματα ξένα ὅλα στήν ἀνθρώπινη εὐτέλεια, στήν ἀνθρώπινη ροπή, στήν ἀνθρώπινη πτώση. Πῶς μποροῦσε ν᾿ ἀντέξει μία τέτοια ὑπόθεση ἔστω καί μία μέρα;
 Ἄντεξε δυό χιλιάδες χρόνια καί συνεχίζει, ὄχι στίς σκονισμένες ἀρχειοθῆκες ἀλλά στήν καρδιά καί στό κέντρο τῆς ζωῆς καί τοῦ κόσμου. Δέν εἶναι ἕνα κομμάτι πού ἁπλῶς παρακολουθεῖ τήν ἱστορία ἤ παρασύρεται ἀπ᾿ αὐτήν, ἀλλά δημιουργεῖ ἡ ἴδια ἱστορία καί μεταβάλλει τή ροή της. Ὑπάρχει σεισμός πού νά συντάραξε τήν ἀνθρώπινη ἱστορία πιό πολύ ἀπ᾿ ὅ,τι ἕνας Παῦλος πεσμένος τυφλός κάτω στό δρόμο γιά τή Δαμασκό ἤ ἕνας Πέτρος μετά τό δεύτερο λάλημα τοῦ πετεινοῦ;
 Τό ταξίδι της εἶναι μεγάλο καί ἐπικίνδυνο. Περνάει μέσα ἀπό σκληρούς δρόμους αἵματος καί μαρτυρίου. Μέσα ἀπό σκοτεινούς λαβύρινθους αἵρεσης καί πλάνης. Μέσα ἀπό ξηρές ἐρήμους στερήσεως καί ἀσκήσεως. Μέσα ἀπ᾿ τήν κινούμενη ἄμμο τοῦ συσχηματισμοῦ καί τῆς σύγχυσης. Μέσα ἀπ᾿ τή βλασφημία καί τήν εἰρωνεία, μέσα ἀπ᾿ τήν προδοσία καί τήν ἀπάτη. Κάποτε μέσα ἀπό ἄξιους ἐχθρούς καί ἀπό ἀνάξιους φίλους. Μέσα ἀπό ἀληθινούς διῶκτες καί ἀπό ψεύτικους χριστιανούς.
 Γιά τήν ἐπιβίωσή της δόθηκαν ἀμέτρητες ἑρμηνεῖες, οἱ πιό πολλές ἀντικρουόμενες: Ἐπιβιώνει ἡ Ἐκκλησία, ἐπειδή πολεμᾶ τό κατεστημένο ἤ ἐπειδή συμμαχεῖ μέ τό κατεστημένο. Ἐπειδή ἦταν κάτι νέο καί ρίζωσε καί τώρα ἐπειδή εἶναι κάτι παλιό καί δέν ξεριζώνεται. Ἐπειδή ἔχει μία ἱστορική ἀληθοφάνεια καί πείθει, ἀλλά καί ἐπειδή εἶναι ἕνα παραμύθι καί σάν ὅλα τά παραμύθια σβήνει ἀργά ἀπ᾿ τή συλλογική μνήμη. Ἐπειδή στηρίζεται στούς ἰσχυρούς πού τήν ἔχουν σάν ἄλλοθι ἤ ἐπειδή στηρίζεται στούς ἀδύναμους πού τήν ἔχουν σάν ἀποκούμπι. Ἐπειδή ἔμαθε νά ἑλίσσεται σέ κάθε σύστημα ἤ ἐπειδή ἡ ἴδια εἶναι σύστημα. Ἐπειδή μᾶς τρομάζει καί μᾶς ὑποτάσσει μέ τό φόβο τῆς κόλασης ἤ ἐπειδή μᾶς ἀποκοιμίζει μέ τούς μελλοντικούς παραδείσους!
 Οἱ πύλες τοῦ Ἅδη ὅμως δέν θά κατισχύσουν τῆς Ἐκκλησίας. Τό ταξίδι εἶναι μεγάλο. Εἶχε ἀρχή τήν Πεντηκοστή, ἀλλά δέν ἔχει τέλος. Θά κάνει ἕναν κρίσιμο ἐνδιάμεσο σταθμό στή συντέλεια αὐτοῦ τοῦ κόσμου κι ὕστερα θά συνεχίσει στήν αἰωνιότητα, ὅταν δέν θά ὑπάρχει τίποτε ἄλλο παρά μόνο ἡ Ἐκκλησία: ὁ Χριστός παρατεινόμενος εἰς τούς αἰῶνας.