10 Δεκεμβρίου: Ἡμέρα τοῦ παιδιοῦ
Εἶναι δυνατόν νά καταπνίξουμε τίς τύψεις τῆς μεγάλης μας ἐνοχῆς γιά τά ἀθῶα ἐγκλήματα σέ βάρος ἑκατομμυρίων ἀθώων ὑπάρξεων, μέ τό νά ἀφιερώνουμε σ᾿ αὐτά μία μέρα; Τό ὑποκριτικό μας προσωπεῖο εἶναι ἀνίσχυρο νά καλύψει τήν ἀθλιότητα τοῦ εἶναι μας! Ἡ UNICEF ἀπεγνωσμένα προσπαθεῖ νά καλύψει τά προγράμματα ἐπισιτιστικῆς καί ἰατροφαρμακευτικῆς βοήθειας, καί συνήθως δέν τά καταφέρνει, διότι στέρεψαν καί οἱ λίγοι φιλάνθρωποι! Οἱ μεγάλοι, κύριοι ὑπεύθυνοι γιά τήν παιδοκτονία σέ περιοχές πού μαστίζονται ἀπό πείνα καί ἀσθένειες, παραπέμπουν τό θέμα γιά ἐπίλυση στόν ΟΗΕ, αὐτό τό θλιβερό κατασκεύασμα τῶν ἰσχυρῶν γιά νομιμοποίηση τῶν ἐγκλημάτων τους! Ποιός ὅμως πείθεται πώς δέν μποροῦμε νά κάνουμε κάτι; Καί τά παιδιά μας ἀκόμη γνωρίζουν πόσο ψωστοιχίζει ἕνα ὑπερηχητικό ἤ ἕνα ἀεροπλανοφόρο. Δέν φθάνουν τά χρήματα γιά τή ζωή, διότι ἔχουμε προλάβει νά ἐπενδύσουμε στό θάνατο! Καί ἴσως ἡ παθητική ἀντιμετώπιση τοῦ δράματος τῶν παιδιῶν μέ τίς προεξέχουσες ὠμοπλάτες καί τίς τυμπανιαῖες κοιλιές νά ἀποτελεῖ μέσο πληθυσμιακοῦ ἐλέγχου τῶν μή προνομιούχων· αὐτῶν πού ἀποτελοῦν ἤδη ἄμεση «ἀπειλή» γιά τίς γηρασμένες κοινωνίες, οἱ ὁποῖες ἀναπτύχθηκαν ἀπομυζώντας τόν πλοῦτο τῶν χαρακτηριζόμενων μέ μεγάλη δόση περιφρόνησης «ὑπανάπτυκτων» λαῶν!
 Πιό πέρα, παιδιά χωρίς ὀκτάωρο· ἀπό τά ἄγουρα χρόνια αἰχμαλωτίζονται ἀπό διάφορες βιομηχανίες πού παράγουν προϊόντα γιά τή Δύση σέ χαμηλό κόστος! Καί πῶς νά μήν παράγουν, ἀφοῦ τό παιδικό μεροκάματο εἶναι ἕνα πιάτο ρύζι; Πίσω ἀπό τίς βιομηχανίες αὐτές κρύβονται κεφαλαιοῦχοι τῶν χωρῶν κατανάλωσης τῶν προϊόντων. Ὅμως, ἄν κάποια στιγμή ἡ πένα ἑνός δημοσιογράφου καταγράψει τήν ἀθλιότητα καί στρέψει σ᾿ αὐτή τό βλέμμα τῆς κοινῆς γνώμης -πού σαπίζει στό τέλμα τῆς λατρευτικῆς παρακολούθησης ἀσήμαντων κινήσεων διάσημων ἀσημαντοτήτων- τότε ὅλοι μας ἐκφράζουμε ἀγανάκτηση καί ζητοῦμε νά ληφθοῦν μέτρα! Πρῶτοι ὅμως θά σπεύσουμε νά προμηθευθοῦμε τά προϊόντα τά πλασμένα ἀπό τά τρυφερά χεράκια τῶν πέντε χρόνων, ἀφοῦ δέν εἶναι τοῦ δικοῦ μας παιδιοῦ.
 Σέ ἄλλα μέρη κορίτσια ἀλλά καί ἀγόρια προσφέρονται γιά ἀπόλαυση σέ ξένους πρίν ἀκόμη εἰσέλθουν στήν ἐφηβεία. Σέ πολλές περιπτώσεις μάλιστα εἶναι οἱ ἴδιοι οἱ τραγικοί ἤ ἄθλιοι γονεῖς πού διαλαλοῦν τήν πραμάτεια τους. Κι ὅμως, ἕνα νέο εἶδος τουρισμοῦ, πού ἀνθεῖ στίς χῶρες τῆς ἀφθονίας, εἶναι ὁ αἰσθησιακός τουρισμός σέ παραδεισένιες χῶρες. Βέβαια, ὁ αἰσθησιασμός ἔχει πάμπολλα θύματα καί στίς χῶρες τῆς ἀφθονίας. Χιλιάδες τά παιδιά καί τῶν δύο φύλων πού ὑφίστανται τίς συνέπειες τῶν κακῶς καλουμένων «κτηνωδῶν» ὀρέξεων τῶν μεγάλων. Τά κτήνη δέν ἔχουν τέτοιες ὀρέξεις. Εἶναι ἀποκλειστικό γνώρισμα τοῦ ἔμφρονος ἀνθρώπου! Καί τό πιό φρικτό εἶναι ὅτι ὁ θύτης συνήθως ἀνήκει στό στενό συγγενικό περιβάλλον!
 Κλεισμένο στή φυλακή τῆς σύγχρονης κατοικίας χωρίς πρόσβαση στήν ἀνοιχτωσιά τῆς ὑπαίθρου, μέ διαρκῆ τήν ἀπειλή τοῦ κακοῦ ἀνθρώπου πού ἐλλοχεύει ἔξω ἀπό τή θύρα τοῦ διαμερίσματος, ἀναπτύσσεται τό νευρωτικό παιδί τῆς καταναλωτικῆς κοινωνίας. Στερημένο πολλές φορές ἀπό τό δικαίωμα νά ἔχει ἀδέλφια -γιά νά μή χάσουν οἱ μεγάλοι τό δικό τους «δικαίωμα»- ὑποβάλλεται στό βιασμό τῆς μικρῆς ὀθόνης, ὑπό τό βλέμμα ἐπιδοκιμασίας τῶν μεγάλων, πού βρῆκαν ἐπιτέλους τήν ἡσυχία νά ἀσχοληθοῦν μέ τίς ὑποθέσεις τους καί ὄχι μέ τό παιδί τους! Στερημένο ἀπό τό παιχνίδι, τροφή ἀπαραίτητη γιά τήν ἀνάπτυξη φυσιολογικῆς προσωπικότητας, καταδικάζεται στήν τιμωρία συσσώρευσης γνώσεων, ἐν πολλοῖς μή ἀπαραιτήτων, γιά νά αὐξηθεῖ ἡ κοινωνική ἐπιφάνεια τῶν γονιῶν. Ἀναπτύσσεται πολλές φορές σέ οἰκογενειακό περιβάλλον πού σαλεύεται ἀπό τόν ἄνεμο τῆς διάλυσης καί γνωρίζει ὅλο καί πιό συχνά νέο μπαμπά ἤ νέα μαμά. Προετοιμάζεται μέ τόσο μόχθο τρεφόμενο μέ ψευδαισθήσεις. Σχηματίζει τή φανταστική εἰκόνα τοῦ ἐπιτυχημένου τῆς ζωῆς, γιά νά συντριβεῖ τελικά κάτω ἀπό τό βάρος τῆς ὠμῆς πραγματικότητας, γιά τήν ὁποία δέν τό εἴχαμε ἑτοιμάσει! Διαπιστώνει ὅτι ἡ ζωή δέν θέλει ἰδανικά. Ὑποκρισία, ἀπανθρωπιά καί ὀσφυοκαμψία εἶναι τά προσόντα πού «περνοῦν» στίς μέρες μας!
 Ἔτσι ὁ νέος ἀηδιασμένος πιά ἀπό τόν κόσμο πού τοῦ προσφέρουμε νά ζήσει, καί μήν ὑποφέροντας τή δική μας ὑποκρισία, τρέπεται στούς δικούς του δρόμους. Μέ τό οἰνόπνευμα, τήν ἀντικοινωνική συμπεριφορά καί τέλος τά ναρκωτικά ἀναζητᾶ διέξοδο στά ἀδιέξοδα πού ἐμεῖς τόν ὁδηγήσαμε, στραγγαλίζοντας καί τή μοναδική διέξοδο πρός ἀναζήτηση ἐλπίδας, τήν ἐνατένιση τοῦ Οὐρανοῦ. Ἡ πίστη στόν Θεό ἀρχίζει καί γίνεται ἀπαγορευμένη ὑπόθεση στό ὄνομα τῆς ἐλευθερίας.
 Μπροστά στά ἀδιέξοδα αὐτά, ἀντί νά ἐπωμισθοῦμε τίς εὐθύνες μας, φλυαροῦμε γύρω ἀπό τά αἴτια, τά ὁποῖα γνωρίζουμε πολύ καλά, ἀλλά δέν τολμοῦμε νά φανερώσουμε, καί τονίζουμε κατ᾿ ἐπανάληψη -χωρίς νά νιώθουμε πόσο βαρετοί γινόμαστε- ὅτι πρέπει νά ἐνημερωθοῦν οἱ νέοι μας γιά τούς κινδύνους πού τούς ἀπειλοῦν! Ποιοί; Οἱ νέοι, πού σέ ἄλλες περιπτώσεις καυχιόμαστε πώς γνωρίζουν τά πράγματα καλύτερα ἀπό μᾶς.
 Ὥς πότε θά ἐξαπατοῦμε τόν ἑαυτό μας καί θά δημιουργοῦμε γύρω μας ἀθῶα θύματα; Τό «οὐκ ἐπ᾿ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος» δέν θά τό νιώσουμε ἀκόμη; Στραγγαλίζοντας τήν πίστη στόν Θεό μέσα στίς ψυχές τῶν παιδιῶν καί ἀντιμετωπίζοντάς τα σάν ζῶα γιά πάχυνση, ἑτοιμάζουμε τό διπλό θάνατό τους: πρῶτα τόν ψυχικό καί στή συνέχεια τόν σωματικό! Κι ἄν τό κακό δέν χτύπησε ἀκόμη τή δική μας κοινωνία στό μέτρο πού ἔπληξε ἄλλες, μήν τάχα θά βραδύνει, ἀφοῦ καί μεῖς τόν διο δρόμο πορευόμαστε;
Καιρός νά μετανιώσουμε. Δέν φταῖνε τά παιδιά νά πληρώνουν τίς δικές μας ἁμαρτίες!
Ἀπόστολος Παπαδημητρίου