Ἀπό τή γενιά τοῦ '40... στά σύγχρονα Ἑλληνόπουλα
Παιδιά,
᾿Εμεῖς, σάν ἤρθανε νά μᾶς ζητήσουνε τή γῆ μας, τούς εἴπαμε «ΟΧΙ» καί τό ὑπογράψαμε μέ τή ζωή μας. Κάποιοι ἀπό μᾶς εἴχαμε τά χρόνια σας καί πεθάναμε, πρίν καλά-καλά προλάβουμε νά ζήσουμε, μά δέν τό μετανιώσαμε· καί τώρα ἀναπαυόμαστε γαληνεμένοι κάτω ἀπ’ τό χῶμα πού πατᾶτε, σίγουροι πώς καί σεῖς στή θέση μας τό ἴδιο θά κάνατε...
Παιδιά,
῎Αν σᾶς ζητήσουνε ποτέ «γῆ καί νερό», πεῖτε τους «ΟΧΙ».
Κι ἄν σᾶς γυρέψουνε νά ξεχάσετε τή γλῶσσα σας, πεῖτε ξανά· «ΟΧΙ»· γιατί καί μᾶς κάτω στήν Κρήτη, σάν δέν μπορούσανε νά μᾶς σκλαβώσουν μέ τά ὅπλα, βαλθήκανε ν’ ἀλλάξουν τή μιλιά μας, γιά νά σκλαβώσουν ἔτσι τήν ψυχή μας· ὅμως ἐμεῖς δέν τούς ἀφήσαμε...
Κι ἄν σᾶς ὁρμηνέψουν ν’ ἀρνηθεῖτε τήν πίστη σας, πεῖτε καί πάλι· «ΟΧΙ». Γιατί ἐμᾶς οἱ μανάδες μας, σάν φεύγαμε γιά τό μέτωπο, μᾶς δίναν νά φιλήσουμε τό εἰκόνισμα τῆς Παναγιᾶς, ὅπου τήν εἴχαμε ὅλοι στρατηγό καί σκέπη, καί μᾶς βάζανε στόν κόρφο ἕνα σταυρό καί μ’ αὐτόν πολεμούσαμε...
Παιδιά,
Σάν θά τραγουδήσετε 28 τοῦ ᾿Οκτώβρη τόν ἐθνικό μας ὕμνο στά σχολειά σας, θυμηθεῖτε πώς ἐμεῖς -ἡ ᾿Ανθή κι ἡ ᾿Ηρώ τῶν 17 Μαΐων, πού ᾿στησαν τά καμιόνια τους ἀντίκρυ στήν καρδιά μας, καί ᾿γώ ἡ Βαγιούλα, πού 14 χρόνων μέ σκότωσαν οἱ Γερμανοί στά Καλάβρυτα, καί τόσοι ἄλλοι, πού τ᾿ ὄνομά μας δέν τό ξέρετε μά μήτε σημασία ἔχει, γιατί ὅλοι τότε εἴχαμε γίνει ἕνα... ξεψυχήσαμε μ᾿ αὐτό τό τραγούδι στά χείλη, γιά νά μπορεῖτε σήμερα ἐσεῖς νά τό λέτε λεύτεροι...
Παιδιά,
Αὐτό εἶναι τό σημερινό σας μάθημα στήν ῾Ιστορία καί μήν τό λησμονήσετε ποτέ σας!...
Σᾶς χαιρετοῦμε μέ ἀγάπη,
οἱ ῞Ελληνες κι οἱ ῾Ελληνίδες τοῦ ᾿ 40