«Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος... καί Θεός ἦν ὁ Λόγος». Ἡ πρώτη ἀρχή τοῦ κόσμου ἦταν ὁ Λόγος, ὁ ἴδιος ὁ Θεός, καί ὅ,τι ἀκολούθησε ἦταν δημιούργημα τῆς σοφῆς μά καί ἀνεξάντλητης ἀγάπης Του.
Ἀρχή τοῦ κόσμου ὁ Ἄναρχος Θεός Λόγος. Καί ἔβαλε μέσα στήν ἀγαπητική Του ἀνάγκη τό δημιούργημά Του, τόν ἄνθρωπο, καί ἔπνευσε μέσα του τή ζωή καί τό φῶς.
Μά... μπροστά στόν Ἄναρχο Θεό στάθηκε ἀνυπάκουος καί ἀναρχικός ὁ πρῶτος ἄνθρωπος· ἦταν ὁ «ὄφις» πού τόν παρέσυρε στήν ἀναρχία; Ἤ ἦταν ἡ ἀλαζονεία πού κουβαλοῦσε μέσα του; Στίς δύο ἐπιλογές του ὁ ἄνθρωπος, Ἄναρχος Θεός ἤ ἀναρχία, ἐπέλεξε τήν ἀναρχία καί πυρπόλησε μέ τά ἴδια του τά χέρια τόν Παράδεισό του. Ἔσπασε μέ τήν ἀντινομία του τίς πόρτες τοῦ Παραδείσου, γιά νά ζήσει τήν «ἐλευθερία» του ἔξω ἀπό αὐτόν.
Μετά ἀπό αἰῶνες ἕνα σχέδιο λυτρωτικῆς ἀγάπης πραγματοποιήθηκε. Ὁ Ἄναρχος Θεός Λόγος «σάρξ ἐγένετο καί ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν». Βγῆκε στήν ἀναζήτηση τοῦ ἀνυπάκουου παιδιοῦ Του: Ἀδάμ, ποῦ εἶ; Παιδί μου, ποῦ εἶσαι; Εἶχε στήν ἔγνοια Του ὁ Θεός τούς ἀνθρώπους. Ἐξάλλου, τί νά τόν κάνει τόν Παράδεισο χωρίς τά παιδιά Του;
Ἀλλά, τί φοβερό! Ἀγνωμοσύνη ἀνταποδίδουν οἱ ἄνθρωποι: «Οὐκ ἦν αὐτοῖς τόπος ἐν τῷ καταλύματι». Τότε -στήν πρώτη ἀρχή- ἀποσκίρτησαν ἀπό τόν Παράδεισο μέ τήν ἀναρχία τους. Τώρα στόν Ἄναρχο Θεό Λόγο δηλώνουν σαρκαστικά: Δέν σέ θέλουμε. Φύγε! Δέν ὑπάρχει χῶρος γιά σένα πουθενά!
Παράτολμη φαίνεται στή συνέχεια ἡ ἀπόφαση τοῦ Θεοῦ. Μᾶς συναναστράφηκε ὡς Εὐεργέτης, Συμπαραστάτης, Λυτρωτής. Ὅμως ἐμεῖς τόν διώξαμε καί πάλι: «Ἠρώτησαν αὐτόν... ἀπελθεῖν ἀπ᾿ αὐτῶν». Τόν παρακάλεσαν οἱ Γαδαρηνοί νά φύγει ἀπό ἀνάμεσά σους. Καί ἦταν σάν νά τοῦ ἔλεγαν: Ἄναρχε Θεέ, δέν ταιριάζεις μέ τήν ἀναρχία μας!
Εἴκοσι αἰῶνες μετά: Χριστούγεννα 2008. Ἡ Θεσσαλονίκη μας ἀντιλαλεῖ: Ἄναρχε Θεέ, δέν ταιριάζεις μέ τήν ἀναρχία μας! Ἐμπαιγμός, βλασφημία, πυρπόληση, πετροβόλημα, ἐκδίκηση -γραμμένη παντοῦ- γύρω μας καί μέσα μας. Ἴσως ποτέ δέν ἀντιληφθήκαμε ὅτι εἶσαι στ᾿ ἀλήθεια ὁ Εὐεργέτης καί Λυτρωτής, πού ἔχουμε ἀνάγκη. Κι Ἐσύ, Ἄναρχε Θεέ, συνεχίζεις νά ὑπομένεις τήν ἀναρχία μας καί νά μᾶς χαρίζεις τήν ἐλευθερία τῆς ἐπιλογῆς. Δέν σέ νοιάζει ἄν ἔχεις λίγους ὀπαδούς. Πολλοί εἶναι κλητοί Σου, ὅμως «ὀλίγοι οἱ ἐκλεκτοί» Σου. Κι ἐμεῖς ἐλεύθεροι ἐπιλέγουμε νά εἴμαστε ἀνάμεσα στούς ὀλίγους, πού εὐεργετημένοι, λυτρωμένοι θά ἐπιθυμοῦμε «εἶναι σύν αὐτῷ». Καί ὅπως ὁ θεραπευμένος «ἀπῆλθε καθ' ὅλην τήν πόλιν κηρύσσων ὅσα ἐποίησεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς», κι ἐμεῖς φέρνουμε τόν στάβλο μας -τήν ἴδια τήν καρδιά μας- ζεστό κατάλυμα γιά τόν ἀγαπημένο Ἄναρχο Θεό Λόγο καί περπατοῦμε τήν πόλη μας κρατώντας τό Φῶς τό ἀληθινό, δοξολογώντας Αὐτόν, πού εἶναι ἡ Ἀλήθεια καί ἡ Ζωή... μέ τήν Ἐλπίδα «μές στίς ψυχές μας τό Φῶς Του σάν θά δεῖ, ἴσως κινήσει κάποιος νά ᾿ρθει νά Τόν βρεῖ...».
